Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και στον απόηχο της εκδήλωσης "Χαρτογραφώντας το νέο τοπίο των εξαρτήσεων στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή-προκλήσεις και διέξοδοι" που πραγματοποίησε το Κέντρο Πρόληψης Π.Ε. Σάμου «Φάρος» σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (Ε.Ο.Π.Α.Ε.),  επιλέγουμε να μοιραστούμε  μαζί σας κάποια -επιστημονικά τεκμηριωμένα- δεδομένα και συμπεράσματα τα οποία ενισχύουν την θέση ότι η πρόληψη χρειάζεται να είναι προτεραιότητα:

• Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΕΚΤΕΠΝ το ποσοστό των 16χρονων που έχει κάνει χρήση κάνναβης πλησιάζει το 12%
• Στην Ευρώπη κυκλοφορεί μία νέα παράνομη ουσία κάθε εβδομάδα
• Στην Ελλάδα  η χρήση αλκοόλ ξεκινά ήδη από την ηλικία των 11 ετών
• Η ΔΕΠΥ έχει συνδεθεί άμεσα με την υπερβολική χρήση gaming
• Το υπερβολικό gaming και η εξάρτηση από τις οθόνες σχετίζονται με την εξάρτηση από τον στοιχηματισμό (τζόγος) 
• Η εξαρτητική πρόσδεση δεν εμφανίζεται αιφνίδια με τη χρήση ουσιών, αλλά μπορεί να προετοιμάζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής, όταν το παιδί μαθαίνει να ανακουφίζει άμεσα τα δυσάρεστα συναισθήματα μέσω εξωτερικών αντικειμένων ή ερεθισμάτων όπως μέσω των οθονών, καταναλωτικών πρακτικών ή άλλων μορφών ταχείας ικανοποίησης. Στην περίπτωση αυτή, το άγχος, η λύπη και η ματαίωση δεν μετατρέπονται σε σκέψη, λόγο και σχέση, αλλά εκφορτίζονται άμεσα. Γι’ αυτό και η δουλειά με τους γονείς έχει ιδιαίτερη σημασία: όταν οι ίδιοι προσέρχονται και παραμένουν σε μια ομάδα υποστήριξης, τροποποιώντας σταδιακά τη στάση και τη συμπεριφορά τους, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την αλλαγή και στο παιδί.

     Το Κέντρο Πρόληψης Π.Ε.Σάμου "Φάρος" μαζί με τα υπόλοιπα 74 Κέντρα Πρόληψης σε όλη την Ελλάδα οργανώνουν και υλοποιούν παρεμβάσεις όλες τις μέρες του χρόνου για γονείς, εκπαιδευτικούς, ενήλικες υποστηρικτές, παιδιά και εφήβους γιατί:

      Στόχος της πρόληψης είναι η μείωση της ζήτησης και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την ενδυνάμωση των ανθρώπινων σχέσεων, την καλλιέργεια του αισθήματος του ανήκειν, τη βελτίωση της επικοινωνίας και την ενίσχυση του ρόλου που έχει ο καθένας μας μέσα στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινότητα.

Σε αυτή την προσπάθεια είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα «δύσκολα» παιδιά συχνά είναι παιδιά που δυσκολεύονται και, μέσα από τη συμπεριφορά τους, «φωνάζουν» για βοήθεια. Πίσω από κάθε πρόκληση μπορεί να κρύβεται μια ανάγκη για σύνδεση, κατανόηση και υποστήριξη. Παράλληλα, ως κοινωνία καλούμαστε να προτείνουμε τη διάρκεια απέναντι στην κουλτούρα του εφήμερου, καλλιεργώντας αξίες, δεσμούς και σταθερά σημεία αναφοράς για τους νέους. Άλλωστε, δεν έχουμε απλώς εφήβους που κάνουν χρήση αλλά  εφήβους που μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία που, συχνά ενισχύει και κανονικοποιεί τη χρήση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος των ενηλίκων-υποστηρικτών είναι καθοριστικός. Γονείς και εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πρόληψης και της έγκαιρης παρέμβασης, προσφέροντας ασφάλεια, καθοδήγηση και ουσιαστική παρουσία. Είναι σημαντικό να θέτονται  ξεκάθαρες «κόκκινες γραμμές» που προσφέρουν στα παιδιά όρια και σταθερότητα. Και όταν οι δυσκολίες φαίνονται μεγαλύτερες από τις δυνάμεις μας, η αναζήτηση υποστήριξης αποτελεί ένδειξη υπευθυνότητας και φροντίδας.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως κανένα παιδί δεν είναι χαμένη υπόθεση, όσο υπάρχουν άνθρωποι γύρω του που συνεχίζουν να το βλέπουν, να το στηρίζουν και να πιστεύουν στις δυνατότητές του.